شرکت فناوری اطلاعات ابری آکو
تامین تجهیزات و راهکار های IT
تامین تجهیزات و راهکار های IT
VMware vSphere پلتفرم مجازی‌سازی سازمانی شرکت VMware، زیرمجموعه Broadcom، است که با استفاده از هایپروایزر ESX/ESXi و ابزار مدیریت متمرکز vCenter Server، امکان اجرای چندین ماشین مجازی روی سرورهای فیزیکی و مدیریت یکپارچه منابع پردازشی، حافظه، شبکه و ذخیره‌سازی را فراهم می‌کند.
این راهکار برای دیتاسنترها، سازمان‌های دارای سرویس‌های حساس، محیط‌های ابری خصوصی و زیرساخت‌های ترکیبی مناسب است. قابلیت‌هایی مانند vMotion، High Availability، DRS و Lifecycle Manager به افزایش انعطاف‌پذیری عملیاتی و بهبود بهره‌برداری از منابع کمک می‌کنند. بااین‌حال، انتخاب نسخه، مدل لایسنس، سخت‌افزار سازگار و طراحی صحیح کلاستر در میزان کارایی و هزینه نهایی آن نقش تعیین‌کننده دارند.
VMware vSphere یک پلتفرم مجازی‌سازی مبتنی بر هایپروایزر نوع اول (Type 1) است. این فناوری منابع سخت‌افزاری سرورها را به محیطی اشتراکی و قابل مدیریت تبدیل می‌کند تا چندین ماشین مجازی با سیستم‌عامل‌ها و کاربردهای مختلف به‌صورت مستقل اجرا شوند.
هدف اصلی vSphere، افزایش بهره‌وری از سرورها، کاهش وابستگی مستقیم سرویس‌ها به سخت‌افزار، ساده‌سازی مدیریت زیرساخت و فراهم‌کردن قابلیت‌هایی برای جابه‌جایی، توسعه و بازیابی ماشین‌های مجازی است.
vSphere لایه مجازی‌سازی و مدیریت منابع محاسباتی VMware است که با ترکیب هایپروایزر ESX/ESXi و vCenter Server، امکان ایجاد و مدیریت ماشین‌های مجازی، کلاسترهای محاسباتی و سرویس‌های زیرساختی را فراهم می‌کند. vSphere پایه محاسباتی راهکارهایی مانند VMware vSphere Foundation و VMware Cloud Foundation نیز محسوب می‌شود.
ESXi مستقیماً روی سخت‌افزار سرور نصب می‌شود و بدون نیاز به سیستم‌عامل میزبان عمومی، منابع پردازشی، حافظه، شبکه و ذخیره‌سازی را مدیریت می‌کند. در مستندات نسخه‌های جدیدتر، از جمله خانواده 9.x، نام ESX نیز برای این لایه استفاده می‌شود.
هر ماشین مجازی دارای سخت‌افزار مجازی مانند vCPU، vRAM، کنترلر ذخیره‌سازی، کارت شبکه و دیسک مجازی است. جداسازی منطقی ماشین‌ها از یکدیگر، امکان میزبانی بارهای کاری متنوع را روی یک سرور فراهم می‌کند؛ البته عملکرد نهایی به ظرفیت سخت‌افزار و میزان اشتراک‌گذاری منابع وابسته است.
vCenter Server لایه مدیریتی vSphere است و امکان مدیریت چندین هاست، کلاستر و ماشین مجازی را از طریق یک محیط واحد فراهم می‌سازد. امکاناتی مانند تعریف دسترسی کاربران، مدیریت Templateها، مانیتورینگ، اجرای سیاست‌های منابع و هماهنگی قابلیت‌های کلاستری از این طریق ارائه می‌شوند.
vCenter همچنین با سرویس‌های هویتی، ابزارهای اتوماسیون، سامانه‌های مانیتورینگ و نرم‌افزارهای پشتیبان‌گیری سازگار قابل یکپارچه‌سازی است.
برای بررسی سایر فناوری‌های این اکوسیستم می‌توان از مجموعه محصولات VMware در آکو استفاده کرد و جایگاه راهکارهای محاسباتی، شبکه‌ای و ذخیره‌سازی VMware را در معماری دیتاسنتر شناخت.
مزیت اصلی vSphere صرفاً اجرای ماشین مجازی نیست؛ بلکه قابلیت مدیریت چرخه حیات، تخصیص منابع، انتقال بارهای کاری و ایجاد سازوکارهای دسترس‌پذیری در محیط‌های سازمانی است.
دو فناوری vMotion و Storage vMotion مسائل متفاوتی را حل می‌کنند؛ اولی عمدتاً محل اجرای پردازش ماشین مجازی را تغییر می‌دهد و دومی برای انتقال فایل‌ها و دیسک‌های مجازی استفاده می‌شود. جزئیات این تفاوت در مقاله مقایسه vMotion و Storage vMotion بررسی شده است.
HA، DRS، vMotion و Fault Tolerance عملکرد یکسانی ندارند. HA روی راه‌اندازی مجدد ماشین پس از خرابی تمرکز دارد؛ vMotion برای مهاجرت زنده استفاده می‌شود و FT در سناریوهای پشتیبانی‌شده می‌تواند با استفاده از ماشین ثانویه، سطح متفاوتی از تداوم سرویس ایجاد کند. فعال‌سازی هر قابلیت به پیش‌نیازهای فنی و حقوق استفاده از نرم‌افزار وابسته است.
معماری vSphere از لایه‌های محاسباتی، مدیریتی، شبکه مجازی و ذخیره‌سازی تشکیل شده است. این لایه‌ها با یکدیگر کار می‌کنند، اما ممکن است از سخت‌افزارها و محصولات زیرساختی متفاوتی استفاده کنند.
| مؤلفه | فناوری یا قابلیت | نقش در زیرساخت |
|---|---|---|
| هایپروایزر | VMware ESX / ESXi | مجازی‌سازی مستقیم منابع سرور فیزیکی |
| مدیریت مرکزی | vCenter Server | مدیریت هاست‌ها، کلاسترها، ماشین‌های مجازی و سیاست‌های دسترسی |
| پردازنده | vCPU، Virtual SMP و CPU Scheduling | تخصیص و زمان‌بندی توان پردازشی میان ماشین‌های مجازی |
| حافظه | Memory Management، Ballooning و مکانیزم‌های مرتبط | مدیریت مصرف حافظه و کنترل فشار منابع |
| دیسک مجازی | VMDK | نگهداری دیسک‌های مجازی ماشین‌ها |
| فضای ذخیره‌سازی | VMFS، NFS، vSAN و گزینه‌های سازگار دیگر | ارائه Datastore و ظرفیت موردنیاز ماشین‌های مجازی |
| شبکه مجازی | Standard vSwitch، Distributed Switch و VLAN | اتصال ماشین‌ها به یکدیگر و شبکه فیزیکی |
| مهاجرت | vMotion و Storage vMotion | انتقال محل اجرای ماشین یا فایل‌های ذخیره‌سازی آن |
| دسترس‌پذیری | HA، DRS و FT در شرایط پشتیبانی‌شده | مدیریت خرابی، توزیع منابع و تداوم سرویس |
| امنیت | RBAC، Secure Boot، TPM و VM Encryption | کنترل دسترسی و حفاظت از زیرساخت و ماشین‌ها |
| اتوماسیون | vSphere APIs، PowerCLI و ابزارهای مدیریتی | یکپارچه‌سازی با سامانه‌های مدیریت زیرساخت و DevOps |
| مدیریت به‌روزرسانی | vSphere Lifecycle Manager | مدیریت Image، بررسی سازگاری و اصلاح وضعیت هاست‌ها |
این جدول ویژگی‌های معماری و اکوسیستم vSphere را نشان می‌دهد و به معنای موجودبودن تمام قابلیت‌ها در هر لایسنس نیست. محدودیت‌های ظرفیت ماشین مجازی، تعداد هاست‌ها، نسخه سخت‌افزار مجازی و پشتیبانی از تجهیزات باید متناسب با نسخه هدف بررسی شوند.
vSphere پردازنده‌های فیزیکی را به واحدهای پردازشی مجازی تبدیل می‌کند تا ماشین‌های مختلف بتوانند از ظرفیت یک هاست استفاده کنند. قابلیت Virtual SMP اجازه می‌دهد ماشین مجازی از چند vCPU بهره ببرد و زمان‌بند هایپروایزر اجرای آن‌ها را روی هسته‌های فیزیکی هماهنگ کند.
در بخش حافظه، ابزارهایی مانند Ballooning و مکانیزم‌های مدیریت حافظه به کنترل مصرف منابع کمک می‌کنند. بااین‌حال، اختصاص بیش‌ازحد vCPU یا RAM لزوماً باعث بهبود عملکرد نمی‌شود؛ زیرا CPU Ready، رقابت بر سر حافظه و سربار I/O می‌توانند تأخیر بارهای کاری را افزایش دهند.
ماشین‌های مجازی معمولاً دیسک‌های خود را در قالب VMDK نگهداری می‌کنند. این فایل‌ها می‌توانند روی Datastoreهای مبتنی بر ذخیره‌سازی محلی، SAN، NAS یا معماری نرم‌افزارمحور قرار بگیرند.
انتخاب میان Fibre Channel، iSCSI، NFS و سایر گزینه‌های پشتیبانی‌شده به نیاز عملکردی، ظرفیت، تأخیر، قابلیت دسترس‌پذیری و بودجه بستگی دارد. در زیرساخت‌های Hyperconverged نیز راهکارهای VMware vSAN امکان ایجاد لایه ذخیره‌سازی توزیع‌شده بر پایه منابع سرورهای سازگار را فراهم می‌کنند.
در لایه شبکه، vSphere Standard Switch و Distributed Switch امکان اتصال کارت‌های شبکه مجازی ماشین‌ها، رابط‌های مدیریتی و ترافیک سرویس‌هایی مانند vMotion را فراهم می‌کنند. جداسازی منطقی VLANها، طراحی Redundancy و ظرفیت مناسب Uplinkها از الزامات مهم پیاده‌سازی هستند.
vSphere برای اجرای طیف گسترده‌ای از بارهای کاری مناسب است؛ از سرویس‌های عمومی فناوری اطلاعات تا پایگاه‌های داده حساس، زیرساخت‌های مجازی دسکتاپ و پردازش‌های تخصصی.
در بانک‌ها و مؤسسات مالی، vSphere می‌تواند به مدیریت سرویس‌های تراکنشی و طراحی کلاسترهای مقاوم‌تر در برابر خرابی کمک کند. در بیمارستان‌ها، امکان تفکیک ماشین‌های مجازی سامانه‌های درمانی و مدیریتی را فراهم می‌سازد؛ اما رعایت الزامات امنیتی، محرمانگی و بازیابی اطلاعات همچنان ضروری است.
شرکت‌های فناوری و ارائه‌دهندگان خدمات می‌توانند از آن برای میزبانی سرویس‌های متعدد استفاده کنند. در دانشگاه‌ها و مراکز تحقیقاتی، مدیریت منابع محاسباتی مشترک اهمیت دارد و در صنایع تولیدی نیز می‌توان سیستم‌های تحلیل داده، پایش و برخی سرویس‌های مرتبط با IoT را بر بستر مجازی اجرا کرد.
یکی از کاربردهای مهم vSphere، تبدیل سرورهای فیزیکی مستقل به ماشین‌های مجازی و تجمیع آن‌ها روی کلاسترهای مدیریتی است. در این فرآیند باید سازگاری سیستم‌عامل، وابستگی نرم‌افزارها، نوع دیسک‌ها، الزامات شبکه و پنجره مجاز توقف سرویس بررسی شود.
برای شناخت مراحل این فرآیند، مقاله راهنمای مهاجرت P2V با VMware می‌تواند مکمل بررسی فنی زیرساخت باشد.
توسعه نسخه‌های جدید vSphere بر بهینه‌سازی منابع، مدیریت ساده‌تر زیرساخت، پشتیبانی از بارهای کاری مدرن و افزایش امنیت متمرکز است. قابلیت‌های خانواده vSphere 9.x در VMware vSphere Foundation و VMware Cloud Foundation اهمیت ویژه‌ای پیدا کرده‌اند.
در نسل 9.x، قابلیت‌هایی مانند NVMe Memory Tiering امکان استفاده از تجهیزات NVMe سازگار را به‌عنوان لایه ثانویه حافظه فراهم می‌کنند. این قابلیت می‌تواند در برخی بارهای کاری به استفاده اقتصادی‌تر از DRAM کمک کند؛ بااین‌حال، حافظه NVMe جایگزین هم‌ارز RAM از نظر تأخیر نیست و نتیجه به الگوی مصرف حافظه بستگی دارد.
پشتیبانی از ماشین‌های مجازی بزرگ‌تر، پردازنده‌های جدید و بهینه‌سازی مهاجرت ماشین‌های دارای GPU نیز در نسخه‌های جدید توسعه یافته است. استفاده از این قابلیت‌ها نیازمند بررسی سازگاری CPU، GPU، درایورها، نوع تخصیص گرافیکی و الزامات نرم‌افزاری است.
vSphere Lifecycle Manager به استانداردسازی Imageهای هاست و مدیریت اصلاح وضعیت نرم‌افزاری کمک می‌کند. در نسخه 9، روش مدیریت مبتنی بر Image اهمیت بیشتری دارد و استفاده از Baselineهای قدیمی برای ارتقای هاست‌ها به نسخه 9 پشتیبانی نمی‌شود.
قابلیت Live Patching در شرایط و به‌روزرسانی‌های پشتیبانی‌شده می‌تواند نیاز به راه‌اندازی مجدد هاست یا جابه‌جایی ماشین‌ها را کاهش دهد. بااین‌حال، نباید تصور کرد تمام وصله‌ها و ارتقاهای نسخه اصلی بدون توقف یا Restart انجام می‌شوند.
APIهای مدیریتی و ابزارهای SDK نیز امکان خودکارسازی عملیات Provisioning، پایش و مدیریت منابع را فراهم می‌کنند. در نسخه‌های 9.0 و 9.1، تغییراتی در مدیریت متمرکز، امنیت و چرخه حیات مؤلفه‌ها ارائه شده است.
ارتقای مستقیم از vSphere 7 به vSphere 9 پشتیبانی نمی‌شود و مسیر ارتقا باید از نسخه‌های میانی پشتیبانی‌شده عبور کند. پیش از ارتقا، سازگاری vCenter، هاست‌ها، Firmware، Driver، Storage، افزونه‌ها و محصولات متصل را بررسی کنید. محیط‌هایی که از Supervisor یا سرویس‌های Kubernetes استفاده می‌کنند نیز باید اطلاعیه‌های امنیتی و پیش‌نیازهای مخصوص نسخه مقصد را بررسی کنند.
امنیت زیرساخت مجازی فقط به محافظت از ماشین‌های مجازی محدود نیست. لایه مدیریتی، هایپروایزر، شبکه، ذخیره‌سازی، حساب‌های کاربری و سامانه‌های پشتیبان‌گیری همگی باید در طراحی امنیت لحاظ شوند.
vSphere از مکانیزم‌هایی مانند Role-Based Access Control، Secure Boot، کنترل دسترسی مدیریتی، ثبت رویدادها و قابلیت‌های رمزنگاری پشتیبانی می‌کند. امکان استفاده از سازوکارهای امنیتی مبتنی بر TPM و ویژگی‌های امنیتی پیشرفته نیز بسته به سخت‌افزار و نسخه وجود دارد.
یکپارچه‌سازی با سامانه‌های هویتی سازگار، تعریف حساب‌های مدیریتی مجزا، محدودسازی دسترسی مستقیم به هاست‌ها و به‌روزرسانی منظم مؤلفه‌ها، بخشی از رویکرد دفاع چندلایه محسوب می‌شوند.
Snapshot در VMware برای ثبت وضعیت ماشین مجازی در یک مقطع زمانی و پشتیبانی از عملیات کوتاه‌مدت مانند تغییرات نرم‌افزاری کاربرد دارد. این قابلیت به‌تنهایی یک نسخه پشتیبان مستقل و مطمئن محسوب نمی‌شود.
Replication با ابزارهایی مانند vSphere Replication یا راهکارهای دیگر می‌تواند کپی داده‌های ماشین را در مقصد دیگری نگهداری کند؛ اما سناریوی بازیابی، فاصله زمانی تکثیر داده، سازگاری برنامه‌ها و تعداد نقاط بازیابی به ابزار و تنظیمات وابسته است.
برای حفاظت کامل‌تر باید Backupهای مستقل، سیاست نگهداری نسخه‌ها، اهداف RPO و RTO، تست دوره‌ای بازیابی و در صورت نیاز نسخه‌های غیرقابل‌تغییر یا جداشده از محیط اصلی طراحی شوند. بررسی خدمات پشتیبان‌گیری و بازیابی اطلاعات آکو برای طراحی این لایه مکمل می‌تواند مفید باشد.
| فناوری | کاربرد اصلی | محدودیت مهم |
|---|---|---|
| vSphere HA | راه‌اندازی مجدد VM پس از خرابی هاست | وقفه تا زمان راه‌اندازی و بازیابی سرویس وجود دارد. |
| Fault Tolerance | تداوم سرویس در برخی خرابی‌های هاست | دارای پیش‌نیازها و محدودیت‌های پشتیبانی است. |
| Snapshot | ثبت وضعیت کوتاه‌مدت ماشین | جایگزین Backup مستقل نیست. |
| Replication | تکثیر داده به مقصد دیگر | ممکن است خطا یا حذف داده نیز تکثیر شود. |
| Backup و DR | بازیابی داده و سرویس بر اساس سیاست حفاظتی | به نرم‌افزار، فضای ذخیره‌سازی و آزمون بازیابی نیاز دارد. |
vSphere لایه محاسباتی و مجازی‌سازی را ارائه می‌دهد، اما برای ایجاد یک معماری جامع Software-Defined Data Center ممکن است راهکارهای مکمل ذخیره‌سازی نرم‌افزارمحور، شبکه مجازی و مدیریت ابر خصوصی موردنیاز باشند.
| راهکار | وظیفه اصلی | سناریوی مناسب |
|---|---|---|
| VMware vSphere | مجازی‌سازی محاسبات و مدیریت ماشین‌های مجازی | کلاسترهای سروری و اجرای بارهای کاری سازمانی |
| VMware vSAN | ذخیره‌سازی نرم‌افزارمحور و توزیع‌شده | زیرساخت HCI و کلاسترهای ذخیره‌سازی سازگار |
| VMware NSX | مجازی‌سازی شبکه و سرویس‌های امنیتی شبکه | Microsegmentation و شبکه‌های نرم‌افزارمحور |
| VMware vSphere Foundation | بسته زیرساختی مبتنی بر vSphere با قابلیت‌های مدیریتی و مؤلفه‌های تعریف‌شده در بسته | سازمان‌های متمرکز بر زیرساخت مجازی و مدیریت عملیات |
| VMware Cloud Foundation | پلتفرم یکپارچه زیرساخت ابر خصوصی شامل محاسبات، ذخیره‌سازی، شبکه و مدیریت | ابر خصوصی سازمانی و مدیریت گسترده زیرساخت |
برای پیاده‌سازی امنیت شبکه پیشرفته و تفکیک ترافیک در سطح بار کاری، محصولات VMware NSX می‌توانند نقش مکملی داشته باشند. همچنین استفاده از vSAN به‌معنای حذف الزامات طراحی ظرفیت، تحمل خطا، پهنای باند و سازگاری سخت‌افزار ذخیره‌سازی نیست.
هنگام انتخاب میان VMware vSphere Foundation و VMware Cloud Foundation، باید سطح یکپارچگی موردنیاز، قابلیت‌های عملیاتی، لایسنس اجزا و برنامه توسعه زیرساخت بررسی شود. نام تجاری بسته به‌تنهایی مشخص نمی‌کند کدام قابلیت در قرارداد سازمان قابل استفاده است.
انتخاب پلتفرم مجازی‌سازی باید بر اساس نیاز عملیاتی، تخصص تیم فنی، امکانات مدیریت، هزینه چرخه عمر، پشتیبانی و سازگاری نرم‌افزارها انجام شود. هیچ راهکاری برای تمام سازمان‌ها به‌صورت مطلق برتر نیست.
| معیار | VMware vSphere | Microsoft Hyper-V | KVM / Proxmox | AWS EC2 |
|---|---|---|---|---|
| ماهیت | پلتفرم مجازی‌سازی سازمانی | هایپروایزر و اکوسیستم مجازی‌سازی مایکروسافت | هایپروایزر متن‌باز و پلتفرم‌های مدیریتی وابسته | سرویس محاسباتی ابری |
| مدیریت | vCenter و ابزارهای مدیریتی VMware | Windows Admin Center و ابزارهای مدیریت مرتبط | Proxmox VE، libvirt و ابزارهای دیگر | کنسول، API و سرویس‌های AWS |
| استقرار | عمدتاً در زیرساخت خصوصی یا محیط‌های سازگار | زیرساخت خصوصی و سناریوهای هیبریدی | زیرساخت خصوصی و پلتفرم‌های ابری مبتنی بر KVM | زیرساخت عمومی ابری AWS |
| هزینه | وابسته به اشتراک، بسته محصول و منابع | وابسته به مجوزها و ابزارهای مورد استفاده | متفاوت بر اساس پشتیبانی و راهکار مدیریتی | مبتنی بر مدل مصرف و قرارداد سرویس |
| نقطه قوت | اکوسیستم مدیریتی و قابلیت‌های پیشرفته سازمانی | یکپارچگی مناسب با اکوسیستم Microsoft | انعطاف معماری و تنوع گزینه‌های تجاری و متن‌باز | دسترسی به خدمات ابری و مقیاس‌پذیری مبتنی بر سرویس |
| ملاحظه انتخاب | هزینه لایسنس و وابستگی به اکوسیستم | تناسب ابزارها با نیازهای عملیاتی | توان تیم در طراحی، یکپارچه‌سازی و پشتیبانی | هزینه مستمر، حاکمیت داده و وابستگی به سرویس‌دهنده |
Hyper-V فقط به بارهای کاری Windows محدود نیست و از طیفی از سیستم‌عامل‌های مهمان Linux نیز پشتیبانی می‌کند. در مقابل، KVM و Proxmox نیز امکانات مدیریتی و کلاستری دارند و نباید آن‌ها را صرفاً راهکارهای دستی دانست.
همچنین AWS EC2 جایگزین کاملاً هم‌رده vSphere نیست؛ زیرا EC2 سرویس پردازش ابری است، درحالی‌که vSphere عمدتاً زیرساخت مجازی‌سازی تحت مدیریت سازمان را ارائه می‌دهد. مقایسه این دو بیشتر به تصمیم میان استقرار خصوصی و استفاده از ظرفیت ابری مربوط می‌شود.
خرید VMware vSphere تنها انتخاب یک نرم‌افزار نیست؛ بلکه تصمیمی درباره ظرفیت محاسباتی، مدل قرارداد، دسترس‌پذیری سرویس‌ها، معماری ذخیره‌سازی و هزینه چندساله زیرساخت محسوب می‌شود.
مدل عرضه محصولات VMware تحت Broadcom تغییر کرده و بسیاری از سناریوهای جدید بر پایه بسته‌های اشتراکی مانند VMware vSphere Foundation و VMware Cloud Foundation ارائه می‌شوند.
هنگام استعلام قیمت باید تعداد CPU Coreهای مشمول، حداقل‌های قراردادی، مدت اشتراک، سطح پشتیبانی، حقوق استفاده از مؤلفه‌ها و شرایط تمدید بررسی شود. همچنین نباید فرض کرد تمامی امکانات vSAN، NSX، مدیریت ابری یا ابزارهای پیشرفته در هر بسته بدون محدودیت وجود دارند.
قیمت نهایی می‌تواند بر اساس بسته محصول، تعداد هسته‌های قابل لایسنس، مدت اشتراک، شرایط قرارداد و خدمات موردنیاز متفاوت باشد؛ بنابراین اعلام قیمت قطعی بدون اطلاعات فنی زیرساخت قابل اتکا نیست.
پیش از استقرار، مدل سرورها، پردازنده‌ها، کنترلرهای ذخیره‌سازی، کارت‌های شبکه، Firmware و Driverها باید با فهرست سازگاری رسمی نسخه انتخاب‌شده تطبیق داده شوند.
در طراحی ظرفیت نیز لازم است رشد ماشین‌های مجازی، مصرف واقعی CPU و RAM، ظرفیت مؤثر ذخیره‌سازی، نرخ I/O، پهنای باند شبکه و ظرفیت رزرو برای خرابی احتمالی هاست در نظر گرفته شود.
پیاده‌سازی موفق زیرساخت مجازی با شناخت نیازهای واقعی آغاز می‌شود و باید از مرحله ارزیابی تا تحویل عملیاتی و نگهداری، یک برنامه مشخص داشته باشد.
سازمان‌هایی که قصد راه‌اندازی کلاستر جدید، مهاجرت ماشین‌های مجازی یا توسعه زیرساخت موجود را دارند می‌توانند از خدمات مجازی‌سازی زیرساخت آکو برای بررسی معماری، انتخاب فناوری و برنامه‌ریزی پیاده‌سازی استفاده کنند.
VMware vSphere یکی از پلتفرم‌های شناخته‌شده مجازی‌سازی سازمانی است که امکاناتی مانند مدیریت متمرکز، تخصیص منابع، مهاجرت ماشین‌های مجازی، دسترس‌پذیری کلاستری و خودکارسازی عملیات زیرساخت را در اختیار تیم‌های فناوری اطلاعات قرار می‌دهد.
برای سازمان‌هایی که دارای بارهای کاری حساس، تعداد قابل‌توجهی ماشین مجازی، الزامات مدیریتی پیچیده یا برنامه توسعه ابر خصوصی هستند، استفاده از vSphere می‌تواند از نظر عملیاتی ارزشمند باشد.
در مقابل، برای زیرساخت‌های کوچک یا سازمان‌هایی با محدودیت بودجه و نیازهای ساده‌تر، لازم است هزینه اشتراک و نگهداری در برابر گزینه‌هایی مانند Hyper-V و راهکارهای مبتنی بر KVM بررسی شود.
برای تکمیل فرآیند ارزیابی و شناخت تفاوت نسخه‌ها و گزینه‌های جایگزین، منابع زیر می‌توانند به تصمیم‌گیری فنی کمک کنند.
بررسی تفاوت قابلیت‌ها و جایگاه VMware vSphere Foundation و VMware Cloud Foundation برای انتخاب معماری و بسته مناسب سازمان.
ارزیابی معیارهای مدیریتی، فنی و اقتصادی انتخاب میان اکوسیستم VMware و مجازی‌سازی مایکروسافت.
آشنایی با اقدامات سخت‌سازی هایپروایزر، کنترل دسترسی و کاهش سطح حمله در محیط‌های سازمانی.
vSphere پلتفرم مجازی‌سازی VMware است که ابزارهای اجرا و مدیریت ماشین‌های مجازی را شامل می‌شود. ESXi یا ESX لایه هایپروایزر آن است که روی سخت‌افزار سرور نصب می‌شود. مدیریت متمرکز معمولاً از طریق vCenter Server انجام می‌گیرد.
خیر. vMotion در شرایط پشتیبانی‌شده امکان مهاجرت زنده با حداقل اختلال را فراهم می‌کند، اما HA پس از خرابی هاست معمولاً ماشین مجازی را روی هاست دیگری راه‌اندازی می‌کند و در این فرآیند وقفه وجود دارد. سطح دسترس‌پذیری به معماری و فناوری انتخاب‌شده وابسته است.
سرورهای دارای پردازنده، حافظه، تجهیزات شبکه و کنترلرهای ذخیره‌سازی سازگار موردنیاز هستند. الزامات دقیق به نسخه ESX/ESXi، تعداد ماشین‌ها، ویژگی‌های فعال و نوع بار کاری بستگی دارد. بررسی Compatibility Guide رسمی ضروری است.
خیر. دسترسی به vSAN، NSX و سایر مؤلفه‌ها به بسته محصول، مجوزهای استفاده و شرایط قرارداد بستگی دارد. هنگام استعلام باید ویژگی‌های واقعی VMware vSphere Foundation یا VMware Cloud Foundation و حقوق استفاده از هر مؤلفه بررسی شود.
خیر. Snapshot برای ثبت وضعیت کوتاه‌مدت ماشین کاربرد دارد و به فایل‌های اصلی ماشین وابسته است. برای حفاظت مؤثر از داده‌ها باید از راهکار Backup مستقل، سیاست نگهداری نسخه‌ها و آزمون دوره‌ای بازیابی استفاده شود.
هزینه به بسته نرم‌افزاری، تعداد هسته‌های مشمول لایسنس، مدت اشتراک، شرایط قرارداد و خدمات پشتیبانی بستگی دارد. برای دریافت پیشنهاد قابل اتکا باید مشخصات سرورها، تعداد CPU و Core، نسخه هدف و قابلیت‌های موردنیاز مشخص شوند.
محصولات آکو
HPE
DELL
Broadcom
خدمات آکو
بلاگ
دانلود
HPE
DELL
Broadcom
Vmware
درباره ما
ارتباط با ما
